رامیان - خوش ییلاق - چلپق

بنام خدا

این جمعه بعد از دو هفته از آخرین برنامه کوهنوردی به اتفاق دوستان و چهار ستون خیمه به سمت یکی از قله های شرقی استان حرکت کردیم. برنامه با راهنمایی آقای نصیری یکی از فرهنگیان شهرستان رامیان, که تسلّط کافی به منطقه و مسیرهای آن داشت اجرا گردید. قلّه چلپق, یکی از قلّه های مرتفع منطقه رامیان, و گردنه خوش ییلاق, با ارتفاع 2880 متر است. این قله در امتداد قله شاهوار و کوه های ابر واقع شده است. در ارتباط با وجه تسمیه آن طبق گفته های آقای نصیری داستان های زیادی در بین اهالی محلی وجود دارد که ما از آن بی اطلاع هستیم و برای آگاهی از آن باید به منابع تاریخی استان و مردم منطقه مراجعه نمود. آنچه قابل بیان است کلمات مشابه مانند چل چای، چل دختر، چلچلی، چل سوزن، چوپق، چوسین و غیره در منطقه متداول است. چل که معنی عدد چهل را می دهد و خود عدد چهل یا به مفهوم خیلی زیاد و یا مفهوم واقعی عدد چهل می باشد. پق در گویش مازندرانی نوعی برش چوب میباشد. بنابراین نوع و حالت قله برای اهالی منطقه مفهوم خاصی ممکن است داشته باشد که چنین نامی را برای آن انتخاب کرده اند.

برای صعود به این قله از سمت رامیان, حدود 38 کیلومتر به سمت خوش ییلاق, حرکت کردیم. در بالاترین نقطه جاده از نظر ارتفاع توقف نمودیم و از آن نقطه به سمت قله حرکت کردیم. صبح هوا سرد همراه با باد ملایم و کف زمین یخ زده بود. حرکتمان به آهستگی به سمت قله شروع شد. در طول مسیر با گله های گوسفند برخورد کردیم که آخرین روزهای حضورشان را در این مرتع سپری می کردند و باید قبل از سرد شدن بیشتر و بارش برف به مراتع پایین دست کوچ نمایند.

هوا صاف و کاملاً آفتابی بود ولی هر جا که در مسیر باد بودیم احساس سرما می کردیم. در ارتفاعات بالاتر به توده های یخ برخورد کردیم. از پایین تصور می کنی که برف هستند ولی توده های یخ هستند که در اثر شدت سرما و وزش باد بشکل اشکال مختلف یخ روی درختچه های پیرو و یا بوته های دازه و کلاه میرحسن بخود گرفته و جذابیت خاصی را برای بیننده ایجاد می کند.

با اینکه هوا صاف بود و شدت وزش باد کم ولی روی قله احساس سرما می کنید و امکان توقف طولانی مدت نیست. طبق گفته آقای نصیری در برخی از روزهای نامساعد جوی قله بسیار وحشی و خطرناک می شود. بادهای شدید و سرمای زیاد بسیار خطرناک است. بعد توقف و رسیدن همه افراد گروه و گرفتن عکس دسته جمعی از مسیر دیگر به سمت پایین حرکت کردیم.

در مسیر برگشت از کنار دیواره های صخره ای عبور کردیم. در مسیر طبق نظر راهنما به دشتی رسیدیم که دارای نوعی سنگ بود که مردم محلی از آن برای تیز کردن چاقو، تبر و یا سایر وسایل خود استفاده می کنند. به این نوع سنگ در زبان محلی سنگ سو گفته می شود. سو به معنی ساویدن می باشد. در این دشت همچنین گل های بنفش زیبایی به فراوانی وجود داشت.

جای همه دوستان خالی

شاد و پیروز باشید.

نمایی از قله قلعه ماران

نمایی از قله شاهوار

توده های یخ

روز و روزگار خوش